Urbanizam

Budva bi u narednim godinama mogla dobiti jednu od najznačajnijih novih saobraćajnih veza u gradu. Projekat nove saobraćajnice preko Grđevice, procijenjene vrijednosti gotovo 15 miliona eura, ne podrazumijeva samo izgradnju novog puta, već i mostovske konstrukcije, uređene pješačke i biciklističke površine, nove raskrsnice i javne prostore koji će povezati više gradskih kvartova. Nakon izbora izvođača, slijedi izrada Glavnog projekta, čime ovaj projekat ulazi u narednu fazu realizacije.

U središtu italijanskog grada Ferare, novo lice trga Cortevecchia pokazuje kako javni prostor može postati snažan alat u borbi protiv klimatskih promjena. Projekat studija INOUT architettura predstavlja sinergiju tradicionalnog urbanizma, zelenog dizajna i održivih tehnologija, pretvarajući nekadašnji prometni prolaz u sjenovitu, prozračnu i inkluzivnu gradsku oazu.

U postmodernističkom društvu, krajem 50-ih i početkom 60-ih godina dvadesetog vijeka, koje je poletno, često na krilima socijalizma, hrlilo ka do tada neosvojenim društvenim visinama, razvio se specifičan arhitektonski stil-brutalizam. Nazvan po brut betonu, bio je otelotvorenje društvenog poretka koje je gledalo samo u pravcu razvoja, stvarajući strukture potpuno okrenute potrebama čovjeka- njihova je funkcionalnost u potpunosti potisnula sve druge prizme kroz koje su se do tada prelamale estetske i umjetničke norme.

Riječni tokovi u gradskoj sredini oduvijek su bili mjesta ukrštanja, značajne trase duž kojih se formiraju naselja i gradovi. Kako su se gradovi širili i kako je urbanizacija bila sve obuhvatnija, manje rijeke i potoci pretvarani su u prijemnike otpadnih voda, te je njihov kvalitet opadao u velikoj mjeri. Istovremeno, u naletima galopirajuće izgradnje manji riječni tokovi, potoci, kanali pa i jezera prosto su uklanjani sa puta nadiruće ekspanzije izgradnje. Obale su betonirane, saobraćajnice često podizane preko vodenih tokova, ili su prosto ’utjerivane’ ispod površine zemlje u betonske cijevi.

U savremenom planiranju i projektovanju infrastrukture pejzaž se često posmatra kao vizuelna kulisa ili prostor za „sanaciju“ posljedica gradnje, dok njegova funkcija kao živog, biološki aktivnog sistema ostaje u drugom planu. Saobraćajnice, naročito autoputevi i magistralni pravci, predstavljaju jednu od najinvazivnijih intervencija u prostoru, sa dugoročnim i često nevidljivim posljedicama po biodiverzitet i kontinuitet staništa. Upravo u tom kontekstu, ekodukti se pojavljuju kao prostorni i ekološki odgovor koji prevazilazi puko ublažavanje štete, nudeći mogućnost ponovnog uspostavljanja veza unutar fragmentisanog pejzaža i redefinisanja odnosa između infrastrukture, prirode i čovjeka.

Gradovi se danas suočavaju sa sve većim problemima koji su posljedica njihovog konstantnog uvećavanja, ali i klimatskih promjena koje dovode do visokih temperaturnih ekstrema i poplava. To su ujedno dva problema koja su danas najizraženije prijetnje normalnom funkcionisanju gradova.