Jedan od ključnih problema postojeće SANAA zgrade bio je ograničen sistem kretanja i nedostatak prirodnog osvjetljenja u unutrašnjosti. OMA na taj izazov odgovara novim vertikalnim atrijumom i velikim otvorenim stepeništem koje postaje centralni konstruktivni i prostorni element objekta. Stepenište se razvija kroz više etaža kao kontinuirana komunikaciona osa, povezujući stare i nove galerijske prostore gotovo neprimjetno.
FLEKSIBILNA KONSTRUKCIJA
Nova ekstenzija projektovana je kao čelično-betonska konstrukcija sa velikim slobodnim rasponima prilagođenim muzejskim postavkama i fleksibilnoj organizaciji prostora. Galerijske etaže oslobođene su suvišnih konstruktivnih prepreka, čime je omogućena prilagodljivost različitim tipovima izložbi, instalacija i multimedijalnih sadržaja. Na višim nivoima objekta formirani su mostovi i međuprostori koji fizički povezuju novu zgradu sa postojećim muzejom.
TRANSPARENTNA FASADA I KONTROLA SVJETLOSTI
Posebna pažnja posvećena je fasadnom omotaču i kontroli svjetlosti. Za razliku od zatvorenije SANAA strukture, OMA koristi velike zastakljene površine i transparentnu fasadu prema ulici, uz fritovano staklo koje kontroliše prodor direktnog sunčevog zračenja i istovremeno omogućava vizuelnu povezanost enterijera sa gradom. Konstruktivna logika fasade jasno je vidljiva kroz vertikalne aluminijumske panele i izražene spojeve, čime objekat dobija gotovo infrastrukturni karakter.
TEHNIČKI SISTEMI I INFRASTRUKTURA
U tehničkom smislu projekat integriše veliki broj specijalizovanih sistema. U realizaciji su učestvovali Arup kao konstruktivni i MEP inženjer, Langan za geotehniku i AKRF za civilnu infrastrukturu. Posebno su razvijani sistemi akustike, ventilacije i osvjetljenja, imajući u vidu zahtjeve savremenih muzejskih prostora i multifunkcionalnih događaja.
INDUSTRIJSKA MATERIJALIZACIJA ENTERIJERA
Materijalizacija enterijera oslanja se na perforirani metal, polikarbonatne površine, eksponirane instalacije i industrijske završne obrade. Takav pristup naglašava tehničku prirodu objekta i stvara prostor koji djeluje više kao kulturna infrastruktura nego klasični muzejski enterijer. Linearna LED rasvjeta integrisana je u plafonske i zidne površine, dodatno naglašavajući dinamiku komunikacionih zona i geometriju atrijuma.
MUZEJ KAO URBANA INFRASTRUKTURA
Objekat ukupne površine gotovo 120.000 kvadratnih stopa realizovan je u veoma kompleksnim uslovima gradnje u centru Menhetna, uz neposredno naslanjanje na postojeći muzej i okolne objekte. Uprkos kritikama koje su pratile završnu fazu realizacije, projekat predstavlja značajan primjer savremene muzejske infrastrukture u kojoj su konstrukcija, komunikacija i javni prostor podjednako važni kao i sama arhitektura izložbenih sala.
Komentari(0)